ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്സ് പ്രകാരം ഇന്ത്യയിൽ 37% സ്ത്രീകൾ പങ്കാളിയിൽ നിന്ന് ഗാർഹിക പീഡനം ഏൽക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ സീക്രട്ട് സൂപ്പർസ്റ്റാർ ഓർമിക്കപ്പെടേണ്ടത് ഈ വിഷയത്തെ പ്രധാനമായ ഒരു പ്ലോട്ട് പോയിന്റ് ആക്കി വാണിജ്യവിജയം നേടിയതിന്റെ പേരിലാവണം. അതിന്റെ ട്രീറ്റ്മെന്റ് കണക്കിലെടുത്തു വിക്കിപീഡിയയിൽ പറയുന്നപോലെ വെറും ഒരു "മ്യുസിക്കൽ ഡ്രാമ" ഴൊന്ര മാത്രമാക്കുന്നത് നീതികേടാവും.
ലിംഗസമത്വം, പെണ്ഭ്രൂണഹത്യ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെ സിനിമ അഡ്ഡ്രസ് ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഫോക്കസ് ഡൊമസ്റ്റിക്ക് വയലൻസിന് ആണ്. ഒരു പാത്രം തട്ടിത്തെറിപ്പിക്കലും, ഒരു ചെകിട്ടത്തടിയും കാണിക്കുന്നതൊഴിച്ചാൽ implied violence ലൂടെയാണ് പ്ലോട്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. അമ്മയായ നജ്മയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് തന്നെ ഒരു കണ്ണിന് അടിയേറ്റ് ചുവന്ന് തുടുത്ത നിലയിൽ ആണ്. മക്കളും ഭാര്യയും ഒക്കെ ഫറൂക്ക് മാലിക്കിനെ ഓരോവട്ടം greet ചെയ്യുമ്പോൾ പോലും ഒരു നിസ്സഹായ വിധേയത്വം ഫീൽ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പതിനേഴ് മണിക്കൂർ ജോലി ചെയ്ത് തളർന്ന് വരുന്ന തനിക്ക് നല്ല ഭക്ഷണം ലഭിക്കാനുള്ള "അവകാശ" ത്തെക്കുറിച്ച് പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന ആൾ ഭാര്യയുടെയും മക്കളുടെയും അടിസ്ഥാന അവകാശങ്ങളെപ്പറ്റി ഒരിക്കലും concern ആവാത്ത പക്കാ പേട്രിയാർക്കിയൽ പ്രൊഡക്റ്റാണ്. ഭാര്യയെ തല്ലുമ്പോൾ ചെറിയ കുട്ടികളുടെ ഭീതിതമായ ചുറ്റുപാടിലുള്ള അവസ്ഥ അനിയനായ ഗുഡ്ഡുവിലൂടെ കാണിക്കുന്നുണ്ട്. അച്ഛൻ വീട്ടിൽ വരുന്ന സീനുകളിൽ ഇൻസിയയുടെയും അമ്മയുടെയും ഒക്കെ ശരീരഭാഷപോലും എപ്പോ വേണമെങ്കിലും സംഭവിക്കാവുന്ന ബ്രൂട്ടൽ വയലൻസിനെ പേടിച്ചുകൊണ്ടാണ് എന്നത് വ്യക്തമാണ്.
ക്ളൈമാക്സും ഇൻസിയയുടെ മ്യുസിക്കൽ ജേർണിയും ഒക്കെ ലേശം ഫില്മി മൊമന്റസ് ആണെങ്കിലും ഡൊമസ്റ്റിക്ക് വയലൻസ് സീക്രട്ട് സൂപ്പർസ്റ്റാർ രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് വളരെ യാഥാർഥ്യബോധത്തോടെയും അതിന്റെ ഹൊറർ ഫീൽ സിനിമയിലുടനീളം പ്രേക്ഷകനെ അനുഭവിപ്പിച്ചും കൊണ്ടാണ്. സിനിമയുടെ ചൈനീസ് ബോക്സോഫീസ് ജൈത്രയാത്ര കഥകളിൽ അഭിരമിക്കുന്നതിനെക്കാൾ ഫോക്കസ് സിനിമ പങ്കുവെച്ച അതിന്റെ വ്യാകുലതകളിലേക്കും രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കുമാവട്ടെ ചർച്ചകൾ, അതിന്റെ അനുരണങ്ങൾ എന്നാശിച്ചുപോകുന്നു.
ലിംഗസമത്വം, പെണ്ഭ്രൂണഹത്യ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെ സിനിമ അഡ്ഡ്രസ് ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഫോക്കസ് ഡൊമസ്റ്റിക്ക് വയലൻസിന് ആണ്. ഒരു പാത്രം തട്ടിത്തെറിപ്പിക്കലും, ഒരു ചെകിട്ടത്തടിയും കാണിക്കുന്നതൊഴിച്ചാൽ implied violence ലൂടെയാണ് പ്ലോട്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. അമ്മയായ നജ്മയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് തന്നെ ഒരു കണ്ണിന് അടിയേറ്റ് ചുവന്ന് തുടുത്ത നിലയിൽ ആണ്. മക്കളും ഭാര്യയും ഒക്കെ ഫറൂക്ക് മാലിക്കിനെ ഓരോവട്ടം greet ചെയ്യുമ്പോൾ പോലും ഒരു നിസ്സഹായ വിധേയത്വം ഫീൽ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പതിനേഴ് മണിക്കൂർ ജോലി ചെയ്ത് തളർന്ന് വരുന്ന തനിക്ക് നല്ല ഭക്ഷണം ലഭിക്കാനുള്ള "അവകാശ" ത്തെക്കുറിച്ച് പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന ആൾ ഭാര്യയുടെയും മക്കളുടെയും അടിസ്ഥാന അവകാശങ്ങളെപ്പറ്റി ഒരിക്കലും concern ആവാത്ത പക്കാ പേട്രിയാർക്കിയൽ പ്രൊഡക്റ്റാണ്. ഭാര്യയെ തല്ലുമ്പോൾ ചെറിയ കുട്ടികളുടെ ഭീതിതമായ ചുറ്റുപാടിലുള്ള അവസ്ഥ അനിയനായ ഗുഡ്ഡുവിലൂടെ കാണിക്കുന്നുണ്ട്. അച്ഛൻ വീട്ടിൽ വരുന്ന സീനുകളിൽ ഇൻസിയയുടെയും അമ്മയുടെയും ഒക്കെ ശരീരഭാഷപോലും എപ്പോ വേണമെങ്കിലും സംഭവിക്കാവുന്ന ബ്രൂട്ടൽ വയലൻസിനെ പേടിച്ചുകൊണ്ടാണ് എന്നത് വ്യക്തമാണ്.
ക്ളൈമാക്സും ഇൻസിയയുടെ മ്യുസിക്കൽ ജേർണിയും ഒക്കെ ലേശം ഫില്മി മൊമന്റസ് ആണെങ്കിലും ഡൊമസ്റ്റിക്ക് വയലൻസ് സീക്രട്ട് സൂപ്പർസ്റ്റാർ രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് വളരെ യാഥാർഥ്യബോധത്തോടെയും അതിന്റെ ഹൊറർ ഫീൽ സിനിമയിലുടനീളം പ്രേക്ഷകനെ അനുഭവിപ്പിച്ചും കൊണ്ടാണ്. സിനിമയുടെ ചൈനീസ് ബോക്സോഫീസ് ജൈത്രയാത്ര കഥകളിൽ അഭിരമിക്കുന്നതിനെക്കാൾ ഫോക്കസ് സിനിമ പങ്കുവെച്ച അതിന്റെ വ്യാകുലതകളിലേക്കും രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കുമാവട്ടെ ചർച്ചകൾ, അതിന്റെ അനുരണങ്ങൾ എന്നാശിച്ചുപോകുന്നു.
No comments:
Post a Comment